Þegar æfingin hættir að vera verkefni

Það er svolítið merkilegt hvað það getur verið mikið verkefni að koma æfingu fyrir í vikunni

þegar maður er að byrja aftur.

Hvaða dag kemst ég?

Hvaða tími hentar?

Er ég með æfingafötin?

Nenni ég í dag?

Ætti ég kannski frekar að fara á morgun?

Það fer næstum meiri orka í allar vangavelturnar en æfinguna sjálfa 😅

En svo líða nokkrar vikur.

Og einhvern veginn breytist þetta.

Þú hættir að taka ákvörðun um æfinguna í hvert einasta skipti.

Þriðjudagstíminn er bara þriðjudagstíminn.

Æfingafötin fara í töskuna án þess að þú hugsir sérstaklega um það.

Og þegar einhver spyr hvort þú getir gert eitthvað á þeim tíma segirðu kannski bara:

„Nei, ég er að fara á æfingu.“

Þarna finnst okkur eitthvað mikilvægt hafa gerst.

Ekki endilega vegna þess að þú sért allt í einu orðin miklu sterkari.

Ekki vegna þess að þú sért farin að elska hverja einustu æfingu.

Og alls ekki vegna þess að þig langi alltaf að mæta.

Heldur vegna þess að hreyfingin er farin að eiga sitt pláss í lífinu þínu.

Við tölum oft um hvatningu þegar við tölum um hreyfingu.

Að finna hvatninguna.

Halda henni.

Koma sér í gírinn.

En hvatning er svolítið óáreiðanleg.

Sumir dagar eru þannig að maður er fullur af orku og hlakkar til að mæta.

Aðra daga væri sófinn alveg klárlega fyrsta val 😅

Og kannski er markmiðið þess vegna ekki að komast á þann stað að maður nenni alltaf að æfa.

Kannski er markmiðið frekar að æfingin verði svo eðlilegur hluti af vikunni að maður þurfi ekki alltaf að nenna.

Maður bara mætir.

Alveg eins og við gerum svo margt annað sem á sinn stað í lífinu okkar.

Og það gerist ekki á einum degi.

Fyrstu vikurnar geta alveg verið aðeins meira bras.

Það getur þurft að færa til, skipuleggja og jafnvel semja aðeins við sjálfan sig.

En svo fer þetta að jafnast út.

Og einn daginn áttar maður sig kannski á því að það sem var áður verkefni er bara orðið...

þriðjudagurinn manns.

Mér finnst það eiginlega einn fallegasti árangurinn sem getur orðið til í ræktinni.

Ekki fullkomin rútína.

Ekki að missa aldrei úr tíma.

Heldur að hreyfingin hafi fengið sitt pláss – og að maður komi alltaf aftur að henni 💜

Eigðu yndislega helgi og sjáumst í salnum.

Halldóra, Viðar og teymið í Kvennastyrk