Það er svolítið merkilegt hvað hreyfing hefur lengi verið tengd við það að breyta því hvernig við lítum út. Léttast. Minnka um sentimetra. Komast í ákveðna stærð. Brenna kaloríum. Og það er auðvitað ekkert að því að vilja breyta líkamanum sínum eða hafa þannig markmið. En það er svo ótrúlega margt annað sem gerist þegar við styrkjum líkamann okkar. Hlutir sem sjást kannski ekki endilega á vigtinni eða í speglinum. Þú tekur allt í einu eftir því að innkaupapokarnir eru ekki ja

Það er svolítið merkilegt hvað það getur verið mikið verkefni að koma æfingu fyrir í vikunni þegar maður er að byrja aftur. Hvaða dag kemst ég? Hvaða tími hentar? Er ég með æfingafötin? Nenni ég í dag? Ætti ég kannski frekar að fara á morgun? Það fer næstum meiri orka í allar vangavelturnar en æfinguna sjálfa 😅 En svo líða nokkrar vikur. Og einhvern veginn breytist þetta. Þú hættir að taka ákvörðun um æfinguna í hvert einasta skipti. Þriðjudagstíminn er bara þriðjudagstí

Stundum þegar við tölum um líkamsrækt verður fókusinn svo fljótt á því hvernig við lítum út. Kílóin. Fötin. Vigtin. Speglarnir. En þegar við hugsum um ástæðuna fyrir því að við hreyfum okkur og lyftum lóðum, þá er hún svo miklu stærri en það. Við viljum vera sterk. Ekki bara sterk til að geta lyft þyngra lóði í ræktinni – heldur sterk í lífinu. Við viljum geta borið innkaupapokana inn úr bílnum. Lyft barninu eða barnabarninu upp. Gengið upp stigann án þess að hugsa um það